سیف نقل میکند شنیدم از امام صادق(ع)می فرمود:بر شما باد به دعا نمودن،پس همانا شما به خدا نزدیک نمیشوید به چیزی مانند دعا،و هیچ حاجت کوچک را برای کوچک بودنش ترک نکنید،زیرا خدائی که نعمت کوچک را میدهد،همان صاحب نعمتها بزرگ است.

حضرت علی (ع) در وصیت خود به پسرش امام حسن (ع) فرمودند: بدان،خداوندی که خزینه های آسمان و زمین در دست او است به تو اجازه دعا نمودن داده است و اجابت و قبولی دعا را ضامن شده و تو را امر فرموده از او سوال کنی تا عطا نماید و طلب رحمت کنی و تو را مشمول رحمت قرار دهد ...وقتی که او را ندا کنی ندایت را میشنود،وقتی که مناجات نمایی،میداند،پس حاجات خود را در پیشگاه او قرار میدهی و شکایت خود را نزد او میبری و کشف هم و غم و خود را از او میخواهی و در کارهایت از او کمک میطلبی و چیزهایی از خزینه رحمتش میخواهی که غیر او قادر به انجامش نیست.

امام باقر (ع) از پدران خود از امیرالمومنین (ع) نقل میفرماید:خداوند چهار چیز را در چهار چیز دیگر پنهان نموده است .

1-رضای خود را در میان طاعات و عبادات پنهان نموده است،پس هیچیک از طاعات را کوچک نشمارید چه بسا رضای خداوند در آن بود.(که تو کوچک شمردی) در حالی که ندانستی .

2-خداوند غضب خود را در میان گناهان پنهان کرد.پس هیچ یک از گناهان را کوچک مشمار ،شاید غضب خداوند در آن گناه بود،و تو ندانستی.

3-اجابت خود را در میان دعاها پنهان نمود.هیچ یک از دعاها را کوچک مشمار چه بسا اجابت در آن بود.(که تو کوچک شمردی)و تو نمیدانستی.

4-خداوند دوست خود را در میان بندگان پنهان داشته ، هیچ بنده ای از بندگان خدارا کوچک مشمار چه بسا دوست خداوند بود و تو نمیدانستی.