شادی را به روح و روانمان هدیه کنیم و اگر روانی شاد داریم آنرا شادتر کنیم

ما انسانها معمولا غمگینی ، دل مردگی ، افسردگی و کسالت روحی را در زندگی خویش تجربه می کنیم.حالات روحی انسانها همانند فصل های سال دارای تحولات گوناگون است.گاه روح ما بهاری و گاهی در خزان خستگی و کسالت روحی قرار داریم.

حال ها همچون فصول سالهاست               دم به دم در جان ما احوالهاست

اما کسانی نیز هستند که با وجود مشکلات و موانع فراواندر کنار ما و در اجتماع ما زندگی می کنند.ولی جانشان "همیشه بهار" است ، چرا که نور ایمان و یقین وجود آنها را فرا گرفته و در پرتو بی کران عنایت الهی غرق در نشاط روحی و معنوی هستند. بیایید و این شادی و نشاط را به روح و روانمان هدیه کنیم تا شاید با روانی بهتر زندگی را زیبا معنا کنیم.

اول: یاد خداوند ، آرامبخش دل ها و جانهاست ."الا بذکرالله تطمئن القلوب" بویژه توجه به نماز که بالاترین ذکر و یاد خداست ، میتواند دلهای ما را بهاری نموده وآرامش روح ایجاد نماید.

دوم: به فیض خداوندی امداد الهی و عنایت های پروردگار در همه لحظه ها امیدوار باشیم چرا که خداوند نسبت به بندگان خود رحیم است و قادر به رفع مشکل آنهاست.

سوم: تلاوت مستمر آیات قرآن و انس با این کتاب معرفت همراه با تدبر میتواند روح ما را در دریای پر تلاطم زندگی آرام نماید.

چهارم: از بیکاری و بی برنامگی اجتناب کنیم و همه اوقات خود را به صورت منطقی پر کنیم. در این صورت با تفکرات منفی که معمولا در زمان بیکاری  به انسان هجوم می آورد ، مقابله جدی نموده ایم.

پنجم: ورزش را جزء ضروری ترین فعالیتهای روانه خود بدانیم.

ششم: اجتناب از تنهایی . سعی کنیم به جز مواقعی که ضرورت دارد در تنهایی قرار نگیریم.

هفتم: به جنبه های مثبت خود فکر کنیم و در ذهن یا روی کاغذ آنها را فهرست نمائیم.

هشتم: به جای توجه به کمبودها و عیب ها و ناکامی ها به موفقیت ها و امکاناتی که در زندگی ار آن بهره مند می شویم ، فکر کنیم. سعی کنیم همیشه به بخش پر لیوان توجه کیم و غم آن نیمه خالی را نخوریم.

نهم: با افراد شاداب ، فعال ، اجتماعی و متدین و در عین حال مثبت نگر نشست و برخاست کنیم و از افرادی که وقتی با آنان رو به رو می شویم ،همواره از زندگی شکایت می کنند فاصله بگیریم.

دهم: ظرفیت وجودی خود را بالا ببریم.چرا که کم ظرفیتی نشانه داشتن روحی کوچک است و روح کوچک در برخورد با مشکلات به شدت دچار آسیب خواهد شد. پس با صعه وجودی و ظرفیت روحی می توان حوادث سخت را در خود هضم نمود و آرامش دریاکونه در روح پدید آورد.